Ιστορικό στιγμιότυπο γεμάτο από ενδιαφέροντες παραλληλισμούς με το σήμερα, αλλά με πολύ αργή κλιμάκωση και παράταιρο, ετεροχρονισμένο χιούμορ.
Ιστορικό στιγμιότυπο γεμάτο από ενδιαφέροντες παραλληλισμούς με το σήμερα, αλλά με πολύ αργή κλιμάκωση και παράταιρο, ετεροχρονισμένο χιούμορ.
Καλοπαιγμένο και με πρωτότυπη πλοκή, αλλά μακρόσυρτο, χωρίς σκηνοθετικό ρυθμό και χωρίς πραγματικό φινάλε.
Καλή χρήση του ψηφιακού μέσου, ωραία κάδρα, χιούμορ και σαρκασμός, από μια κοπέλα που κάνει το αντίθετο του mumblecore με τα ίδια μέσα.
Μπι-Μούβι κωμωδία αναφορών σε άλλα είδη, δε θα την έβλεπε ποτέ κανείς αν δεν υπήρχαν τα αφιερώματα σε σκηνοθέτες.
Παλιομοδίτικο γουέστερν για την κατάκτηση της Δύσης που ξεκινά με υποσχέσεις για ινδιάνους που τρέχουν γύρω από φλεγόμενες άμαξες και καταλήγει ως υπαρξιακό δράμα.
Ένας ελκυστικά αλλόκοτος χαρακτήρας κι ένα μάτσο αλληγορίες σε μια υπέροχα φωτογραφημένη κι ερμηνευμένη ταινία, που ξέρει και πότε να τελειώσει.
Μπράβο στον τυπά που έβγαλε απ' το μανίκι του μια απλή ταινία με πλοκή αντί για ένα ακόμη φεστιβάλ αυτολύπησης του μέσου απροσάρμοστου ανεπάγγελτου αμερικάνου νέου (ναι, έχουμε καταλάβει γιατί το τμήμα λέγεται Young Americans).
Κακογραμμένη και εντελώς άστοχη στην αντιμετώπιση του καίριου θέματος που υποτίθεται ότι επιχειρεί να σκιαγραφήσει.
Τυπική ρουμάνικη ρεαλιστική απόδοση της αγωνιώδους μέρας μιας μητέρας σε φυγή, με αναπάντεχο, αλλά μάλλον εύλογο φινάλε.
Πότε θα πάψουν οι σινε-τσιγγάνοι να χορεύουν σαν καλοκουρδισμένες ελεύθερες ψυχές στα λιβάδια μπροστά στα έντρομα μάτια των χριστιανών και των νοικοκύρηδων;
Χαλαρή και αργόσυρτη σκιαγράφηση του συνδρόμου καταδίωξης που μεταδίδεται σιγά-σιγά και στις τάξεις των απόδημων μεγαλοαστών ισλαμιστών.
Εξαιρετική κατασκευή και αφήγηση απ' όλες τις απόψεις, παρά την κατώτερη των προσδοκιών επίλυση του κυρίως προβλήματος, ίσως είναι η σοβαρή ταινία που θα ήθελε να κάνει ο Rob Zombie.
Μια απαισιόδοξη ταινία εκδίκησης που θυμίζει αμερικάνικα 70s, πολύ αργή για τον μέσο θεατή, πολύ κυνική και απλοϊκή για τον μέσο σινεφίλ.
Κουραστική σαπουνόπερα με την επίφαση του Δόγματος, λειτουργεί και ως απόδειξη ότι χωρίς τους καλούς δανούς ηθοποιούς το Δόγμα θα είχε ξεχαστεί πολύ νωρίτερα.
Μια άψογη τεχνικά ταινία, με τέλεια φωτογραφία και υπέροχη μουσική, αλλά κι ένας ψυχρός, αδιάφορος κεντρικός χαρακτήρας που δε σε τραβά ποτέ μέσα στην ιστορία του.
Ένα χάρμα οφθαλμών για το αντρικό μάτι, αλλά και μια μάταιη προσδοκία ενός εξαιρετικού δημιουργού να καδράρει τον ερωτισμό, κάτι που μοιάζει αναπόφευτα ανεκπλήρωτο.
Μια ενδιαφέρουσα, γλυκιά ματιά σε διάφορες παραλλαγές του ζητήματος της ανθρώπινης επικοινωνίας κι ένα φινάλε που δίνει επιπλέον βάρος σε όσα προηγούνται.
Κουραστική επανάληψη συγκεκριμένων εκφραστικών σχημάτων κι ένα βαθύτερο σχόλιο που είτε βγάζει μάτια απ' το πρώτο δεκάλεπτο είτε δεν το καταλαβαίνει ποτέ κανείς.
A film which merely aims to make a profit by showing off the stars' faces cannot be real art. The capitalist cinema, which promotes a few "popular stars" to curry favor with the audience, is in essence a reactionary art form which reduces the stars to puppets and the film to a commodity. There cannot be a genuine creative spirit, and the beautiful flower of art cannot bloom where actors sell their faces and even their souls. -Kim Jong-il